Van 'karaktermoord' tot 'marionet': wat is er aan de hand bij De Telegraaf?

In dit artikel:

De berichtgeving van De Telegraaf over Feyenoord wijkt de afgelopen maanden opvallend vaak af van die van het Algemeen Dagblad en Voetbal International. Volgens de auteur gaat het daarbij niet alleen om verschillende journalistieke interpretaties, maar mogelijk ook om berichtgeving die aansluit bij een van de kampen binnen de bestuurlijke machtsstrijd bij de club.

Dat werd eerst zichtbaar rond trainer Robin van Persie. In maart meldden AD en VI dat zijn positie ter discussie stond en stelde VI zelfs dat zijn vertrek intern vooral een kwestie van tijd was. De Telegraaf sprak daarop van een “mediastorm gebaseerd op niets”, omdat de geplande vergaderingen van de clubtop niet speciaal vanwege Van Persie waren georganiseerd. Hoewel dat laatste klopte, werd zijn positie tijdens het overleg wel degelijk besproken en bestonden er intern verschillende opvattingen. Van Persie bleef uiteindelijk tot het einde van het seizoen, maar werd enkele maanden later alsnog ontslagen. Volgens de auteur waren beide lezingen dus gedeeltelijk juist, terwijl De Telegraaf de berichtgeving van andere media te gemakkelijk volledig afdeed.

Een tweede tegenstelling ontstond rond de opvolging van algemeen directeur Dennis te Kloese. AD en VI beschreven een machtsstrijd binnen de raad van commissarissen over de mogelijke komst van Robert Eenhoorn. Zij meldden dat president-commissaris Toon van Bodegom terughoudend tegenover Eenhoorn stond, terwijl andere commissarissen hem juist steunden. De Telegraaf kwam met een tegengestelde reconstructie en sprak zelfs van “karaktermoord” op Van Bodegom. Eenhoorn werd uiteindelijk wel benoemd. Voor die benoeming omschreef De Telegraaf hem als een goede kandidaat die rust kon brengen en steun genoot van de achterban en de Vrienden van Feyenoord. Na zijn aantreden veranderde de toon echter sterk: Eenhoorn werd eerst een verlengstuk en later een “marionet” van de Vrienden genoemd.

Met de komst van Eenhoorn als algemeen directeur en Dévy Rigaux als technisch directeur veranderde de machtsverdeling binnen Feyenoord. Zij namen de dagelijkse leiding over nadat Te Kloese beide functies had gecombineerd. Rigaux begon op 1 juni, maar werd volgens De Telegraaf al snel bekritiseerd als een “gladde prater” en iemand die onder curatele zou moeten worden gesteld. Ook Ajax-clubwatcher Mike Verweij publiceerde opvallend gedetailleerde informatie over Feyenoord, onder meer over onderhandelingen met AS Roma over Givairo Read. De auteur vindt het opmerkelijk dat een journalist die normaal Ajax volgt zulke specifieke kennis heeft van gesprekken binnen Feyenoord, al kan de informatie uiteraard juist zijn.

De behandeling van Te Kloese vormt volgens de auteur een andere duidelijke tegenstrijdigheid. De Telegraaf bekritiseerde hem eerder fel vanwege dure en weinig renderende transfers en stelde dat er onder zijn leiding miljoenen waren weggevloeid. Toen Rigaux later vertelde dat Feyenoord 44 spelers op de loonlijst had, hoge salariskosten en forse afschrijvingen kende en met een zware financiële erfenis kampte, presenteerde dezelfde krant dat als een “trap na” richting Te Kloese. Volgens de auteur viel dat niet uit Rigaux’ woorden op te maken: hij sprak juist waardering uit voor zijn voorganger en zei dat zij anders naar selectieopbouw keken. Ook AD en VI beschreven grotendeels dezelfde financiële problemen.

De auteur benadrukt dat Te Kloese zowel lof als kritiek verdient. Onder zijn leiding won Feyenoord onder meer een landstitel en een beker, boekte de club Europese successen en groeide het eigen vermogen. Tegelijkertijd kunnen verkeerde transfers, hoge salarissen en zware financiële verplichtingen worden benoemd. Dat Rigaux die erfenis beschrijft, betekent niet automatisch dat hij Te Kloese beschadigt. Het onderscheid tussen controleerbare feiten en journalistieke kwalificaties is volgens de auteur daarom essentieel.

Het zwaarste verwijt van De Telegraaf betreft het afketsen van een transfer van Anis Hadj Moussa ter waarde van ruim veertig miljoen euro. De krant suggereert dat de belangen van de Vrienden van Feyenoord en de positie van Eenhoorn een rol kunnen hebben gespeeld. Een grote transferwinst zou de club mogelijk hebben verplicht aandelen van de Vrienden terug te kopen, terwijl die daar geen belang bij zouden hebben gehad. Daarmee wordt impliciet beweerd dat interne machtspolitiek Feyenoord tientallen miljoenen heeft gekost. Daarvoor is volgens de auteur echter geen openbaar hard bewijs; ook betalingsvoorwaarden en een ontbrekende bankgarantie zijn als mogelijke oorzaken genoemd. Bovendien bevatten de afspraken met de Vrienden een voorbehoud rond de liquiditeitspositie van Feyenoord.

De conclusie is niet dat De Telegraaf ongelijk heeft, maar dat zware beschuldigingen om zwaar bewijs vragen. De auteur vindt het opvallend dat de krant bestuurders eerst positief beoordeelt en hen later met zeer negatieve termen wegzet, terwijl andere media telkens een tegengestelde reconstructie publiceren. Bronnen binnen Feyenoord kunnen bovendien eigen belangen hebben. Daarom blijft de centrale vraag volgens hem niet alleen welke journalist gelijk heeft, maar ook wiens verhaal via welk medium wordt verteld: onafhankelijke verslaggeving over de interne strijd, of berichtgeving die steeds meer het standpunt van één van de betrokken kampen weerspiegelt.