COLUMN: Terugreis naar het verleden ter gelegenheid van de interlandstop (1)

In dit artikel:

Tijdens de onderbreking van de competitie door de UEFA Nations League blikt een Feyenoorder terug op zijn jeugd en op de glorietijd van de club in de jaren vijftig en zestig. Zijn eerste bezoek aan De Kuip was een wedstrijd tussen het Rotterdams Elftal en MSV Duisburg, die dankzij een late strafschop van Spartaan Tinus Bosselaar in 3-3 eindigde. Op 22 april 1957 zag hij als negenjarige Feyenoord met 4-0 van FC Eindhoven winnen. Zijn vader, die zelf weinig met voetbal had, betaalde de goedkope kinderkaartjes van vijftig cent.

De schrijver beschrijft hoe kinderen in De Kuip soms via een wildvreemde volwassene een betere plek op de tribune konden bemachtigen dan achter het doel. Een geliefd onderdeel van die jeugdherinneringen was het massale "Eddy, Eddy!" voor doelman Eddy Pieters Graafland, die in 1958 voor 134.000 gulden van Ajax naar Feyenoord kwam. Pieters Graafland speelde zijn laatste Feyenoord-wedstrijd in de Europacup I-finale tegen Celtic op 6 mei 1970, al was hij dat seizoen door Ernst Happel vervangen door Eddy Treytel.

De auteur benadrukt dat Feyenoorder zijn volgens hem een levenslange, maar niet altijd vrolijke verbintenis is. Tijdens zijn militaire dienst leed hij mee wanneer Ajax en FC Twente wel wonnen en Feyenoord punten verspeelde. Daartegenover stonden grote hoogtepunten, zoals het kampioenschap in het Diekman-stadion in Enschede en de uitschakeling van AC Milan in de tweede ronde van de Europacup I op 26 november 1969. Volgens de schrijver speelde Feyenoord daar mogelijk de beste wedstrijd uit zijn geschiedenis.

Hij plaatst die prestaties in de context van de Nederlandse voetbalhegemonie van de eerste helft van de jaren zestig en zeventig. PSV speelde toen nog nauwelijks een hoofdrol, terwijl Feyenoord en Ajax samen zes Europese finales bereikten, vijf Europese hoofdprijzen en twee Wereldbekers wonnen. Feyenoord veroverde in de jaren zestig vier landstitels en twee KNVB-bekers, een aantal dat in geen enkel later decennium werd geëvenaard. Die combinatie van ongekend succes en onvermijdelijk lijden verklaart volgens de auteur de bekende uitspraak van Gerard Cox dat je geen Feyenoorder wordt voor je plezier. Toch blijft het rood-wit-zwarte clubgevoel volgens hem onvoorwaardelijk bestaan, tot aan de dood. De terugblik krijgt een vervolg.