Column • Laat ze maar lullen

In dit artikel:

Voorafgaand aan het seizoen werd Feyenoord door media en analisten nauwelijks als titelkandidaat gezien. Ajax en PSV hadden veel geld uitgegeven aan nieuwe spelers en leken daardoor op voorhand de favorieten, terwijl Feyenoord relatief rustig bleef op de transfermarkt. De club hield onder meer sterkhouders uit handen van buitenlandse geïnteresseerden. De verkoop van Ayase Ueda zonder directe vervanger leek voor critici bovendien een teken dat Feyenoord genoegen zou nemen met een tussenjaar.

Volgens de auteur blijkt op het veld echter het tegendeel. Feyenoord speelt met hoge intensiteit, zet vroeg druk en combineert effectief. De ploeg wordt niet neergezet als een verzameling dure individuen, maar als een hecht collectief waarin basisspelers en wisselspelers voor elkaar werken. Luciano Valente wordt daarbij genoemd als een belangrijke leider die de ploeg zowel bij tegenslag als richting successen kan sturen.

De sterke wisselwerking met De Kuip kwam volgens de auteur opnieuw naar voren tijdens de recente Champions League-wedstrijd tegen Como. Ondanks twijfels over Feyenoords niveau op het hoogste Europese podium, gaf de ploeg volgens hem op het veld overtuigend antwoord. De auteur benadrukt dat het seizoen nog lang is en dat de strijd om de landstitel moeilijk blijft, maar noemt de huidige ontwikkeling veelbelovend. Hij schrijft de vooruitgang toe aan algemeen directeur Rigaux, technisch directeur Eenhoorn, Van Bronckhorst en de rest van de staf.