COLUMN: Hoe een dreigend drama toch een happy end werd
In dit artikel:
Gistermiddag in Sittard leverde Feyenoord opnieuw een moeizame vertoning waarmee de commissie rond trainer Robin van Persie opnieuw onder vuur komt te liggen. De schrijver van dit stuk noemt Van Persie’s meerwaarde als hoofdcoach eerder negatief: het team begon slordig, oogde ongeïnspireerd en zakte het grootste deel van de wedstrijd door het ijs. Toch staat Feyenoord na deze thuiswedstrijd met nog twee duels te gaan nog altijd tweede in de Eredivisie, grotendeels omdat concurrenten evenmin daadkracht toonden.
De wedstrijd kantelde pas in de slotfase nadat Gladon na tussenkomst van de VAR rood kreeg; Feyenoord profiteerde numeriek en sleepte zo uiteindelijk een kostbare overwinning binnen. Na de tweede en beslissende treffer werden ruim zeven minuten blessuretijd gespeeld, maar de ploeg hield stand. De auteur erkent dat het resultaat vooral geluk bevatte en noemt de prestatie hooguit een vier of vijf.
Er is ook kritiek op de scheidsrechterskeuze: het is volgens de schrijver bedenkelijk dat de schoonzoon van Frank de Boer benoemd werd voor een voor zowel Feyenoord als Ajax belangrijke confrontatie. Die arbiter zou te weinig hebben opgetreden tegen het vasthouden van Ueda door Marquez; dergelijke beslissingen werden volgens de columnist bij de nabeschouwing ten onrechte genegeerd. Ook wordt mediafiguur Danny Buys verweten selectief te zijn in zijn commentaar.
Met nog twee duels te gaan — volgende week een thuisduel tegen AZ en als slotwedstrijd een uitwedstrijd tegen Zwolle — waarschuwt de schrijver om geen illusies te koesteren: NEC en andere concurrenten hebben volgens hem makkelijker ogende programma’s, maar niets is beslist. Hij pleit ervoor dat Feyenoord vooral op eigen kracht moet blijven voortbouwen en hoopt dat routinier Dick Advocaat nog net voldoende strijdlust kan inbrengen om de ploeg scherp te krijgen.
Tot slot wordt een breder bestuurlijk herstel bepleit: niet alleen een capabele trainer is volgens de auteur noodzakelijk, maar ook een nieuw management met een aparte algemeen- en technisch directeur. De toon is onverbiddelijk kritisch, maar de auteur sluit af met loyale steun voor de club: ForLife en ForEver Rood-wit-zwart.