Column • Clubliefde

In dit artikel:

Het opiniestuk onderzoekt of clubliefde nog bestaat in het moderne topvoetbal, waar spelers regelmatig van club wisselen en transfers vaak belangrijker lijken dan langdurige loyaliteit. Feyenoord-supporters koesteren volgens de auteur nog altijd een sterke, bijna onvoorwaardelijke band met hun club, maar verwachten ook respect van spelers die vertrekken.

Justin Bijlow wordt aangehaald als voorbeeld van blijvende clubliefde. De doelman, opgeleid bij Feyenoord, verloor zijn basisplaats en verliet Rotterdam uiteindelijk zonder verwijten. Na zijn transfer naar Genoa gunnen supporters hem volgens het stuk zijn succes, omdat hij zich tijdens zijn jaren bij Feyenoord altijd volledig zou hebben ingezet.

Lutsharel Geertruida wordt daar juist tegenover geplaatst. De verdediger presenteerde zich jarenlang als een kind van de club, maar koos na een buitenlandse periode voor een transfer naar concurrent PSV. Tijdens de recente topper in Eindhoven leek hij een doelpunt tegen Feyenoord uitbundig te willen vieren. De treffer werd afgekeurd, maar zijn houding leidde volgens de auteur tot grote woede onder Feyenoorders. Ook zijn confrontatie met Feyenoord-spelers na afloop en een provocerende Instagram-post versterkten dat beeld.

De auteur concludeert dat spelers niet meer hun hele carrière aan één club hoeven te verbinden, maar dat respect voor hun verleden en voormalige supporters wel verwacht mag worden. Volgens het stuk heeft Geertruida met zijn overstap en gedrag de grens voor veel Feyenoorders overschreden.